Ukandu door de jaren heen

Camp Ukandu ontstond eind jaren 80, toen een gezin uit Portland dat met kanker te maken had niet langer naar Camp Goodtimes in de staat Washington kon gaan.

Ken Raddle was, samen met zijn gezin, de drijvende kracht achter het opzetten van een kamp in Oregon voor kinderen met kanker. Kens kinderen waren voorheen naar Camp Goodtimes geweest.

Ken legde contact met Dr. Neerhout van OHSU Dorenbecher en met de American Cancer Society. Dat eerste jaar vond het kamp plaats in Kiwanis Camp op Mt. Hood, gerund door studenten van PSU. Het kamp was niet helemaal wat Ken voor ogen had. Dus ging hij over op plan B.

Het programma verhuisde naar Camp Yamhill, waar alles aanwezig was wat we nodig hadden…behalve staf. Om de sfeer te creëren die ze voor ogen hadden, vroeg Ken aan Cindy Trelstad (Tiggrr) en Ted Gillette (Chief) om de eerste kampdirecteuren te worden. Tiggrrs mantra bij het interviewen van stafleden was dat ze een beetje gek en dwaas moesten zijn, zodat de kampeerders en gezinnen zouden denken: “Nou, ik heb tenminste alleen maar kanker, ik ben niet gek!”  Naast het vinden van staf moesten ze ook het programma plannen. 

Zoals met alles wat nieuw is, had het kamp dat eerste jaar zijn eigen worstelingen. Er was niet helemaal genoeg hulp. Ze hadden avonden die tot diep in de nacht doorgingen om de volgende dag te plannen, en terwijl ze plannen maakten, haalden ze de vislijnen van alle hengels uit de knoop. Tiggrr kwam uitgeput thuis van het kamp, maar volledig geïnspireerd door alle kampeerders van dat eerste jaar.

In het tweede jaar van het kamp hadden Tiggrr en Chief een heel jaar de tijd gehad om te plannen. Dick Simpson, al lange tijd kampdirecteur bij de YMCA en een vriend van Tiggrr, hielp ons om alles te organiseren. Tiggrr liet haar familie ook weten dat ze HULP nodig had!! Scamper en Shakes meldden zich meteen aan. Ma en Pa kwamen een paar dagen naar het kamp om Neets te helpen met de dagboeken en om met de kinderen met klei te werken. Een van onze eerste vrijwilligers reisde met een Greyhound-bus vanuit Pendleton om zich bij de staf te voegen. Nog een jongeman, of misschien moeten we zeggen jongen, wist ook zijn weg te vinden naar onze kampstaf en heeft nooit één kamp gemist, waar hij ook woonde. Al snel ontdekten we dat onze vrijwilligers een toegewijde groep waren, die jaar na jaar terugkwam om bij onze kinderen te zijn. Onze staf groeide via mond-tot-mondreclame, doordat al deze dwaze stafleden vrienden en familie meebrachten, allemaal met hart en ziel gewijd aan uitgelaten pret.

Na het doven van de lichten verzamelde de staf zich vaak in de keuken om koffie te drinken, restjes te eten en de dag door te nemen. Andere keren luisterden we naar Pebbles, die ons een verhaal voorlas. Pebbles, een schoolbibliothecaris, was hilarisch en bracht ons altijd aan het lachen. De band die 's avonds ontstond, was een essentieel onderdeel van het creëren van een gezinssfeer.

Net als bij de programmering van het huidige Camp Ukandu hadden de vroege kampen kunst, vissen, boogschieten, een touwschommel over de kreek, spelletjes, drama, kampvuren, sketches, wensbootjes, een dansfeest en zingen. We namen de kampeerders ook mee naar Flying M Ranch om paard te rijden. We hadden het geluk dat de professionele songwriter/zanger Jim Newton twee of drie jaar naar het kamp kwam, gitaar speelde en ons veel liedjes leerde. Veel van zijn liedjes worden nog steeds gebruikt.

Om oudere tieners een bijzondere ervaring te geven, namen we hen mee met de bus naar het strand voor een overnachting bij Beverly Beach. Ze genoten van de kans om samen te zijn tijdens strandwandelingen en s'mores bij een kampvuur.

Om de dag te beginnen, verzamelden we ons allemaal rond de vlaggenmast. Elke hut mocht om de beurt de vlag hijsen en een lied zingen om de dag te beginnen. Het duurde niet lang voordat alle kampeerders bespraken wat er die ochtend wel eens aan de vlaggenmast zou kunnen hangen als ze bij de ochtendkring kwamen. Vaak genoeg miste een onbekend iemand een broek of shirt. Zelfs Tiggrrs beroemde rode hoed eindigde aan de vlaggenmast.

Andere leuke activiteiten waren een Hollandse veiling, wandelingen naar drie vijvers, een zipline over de kreek, overnachtingen in de tipi's (er wordt gezegd dat de tipi's veel fijner waren dan de hutten!), tussendoortjes bij de eetzaal die uitmondden in watergevechten, en nog veel meer. 

We hadden ook een dansfeest. Het eerste thema was “Everybody Dance Now”. De kinderen versierden de eetzaal: ze tekenden elkaars omtrek op slagerspapier en hingen de figuren aan de muren. Eén tienerkampeerder op krukken kwam binnen en zei tegen Tiggrr: “Ik zie niemand die eruitziet als ik, met één been.” Tiggrr antwoordde: “Nou, ga dan liggen en dan tekenen we jou!” Er was zoveel te leren, en zowel staf als kampeerders werkten samen om dat voor elkaar te krijgen.

De ochtend na het dansfeest maakte onze kok, Ruthie, zelfgemaakte kaneelbroodjes voor het ontbijt! Wat een traktatie. Ruthie was een geweldige kok, het beste kampeten ooit!

Ter voorbereiding op ons laatste kampvuur maakten de kampeerders en de staf wensbootjes van boomschors, soms met mos, varenbladeren, een briefje met hun wens en een kaarsje. Na het kampvuur liepen de hutten, één voor één, naar de rand van de kreek en duwden hun wensbootjes het water in. Het was prachtig om te zien hoe de bootjes uit het zicht wegdreven.

Vanaf het allereerste begin was de filosofie om een leuke en spannende week voor de kinderen te creëren, en misschien ook een bijzondere tijd voor de ouders van wie de kinderen thuisbleven. Op het kamp waren de verpleegkundigen en artsen in de staf dezelfde mensen die de kampeerders ook in de ziekenhuizen zagen. Het is voor ouders altijd moeilijk geweest om hun kinderen op kamp achter te laten, maar bijna iedereen kan het positieve verschil zien en voelen dat het kamp in het leven van hun kinderen heeft gemaakt. Namens de hele staf zijn we de ouders voor eeuwig dankbaar voor het vertrouwen dat ze in ons stelden. 

PS - En die jongen die deel uitmaakte van de eerste staf en nooit een kamp heeft gemist? Dat was Thumper, bij velen bekend als Jason Hickox, de CEO van Ukandu.