Avérie Achim

Hallo. Mijn naam is Averie Achim, ik ben 14 jaar oud en ik ben een overlever van acute lymfatische leukemie. Van mijn tweede tot mijn vierde jaar heb ik eindeloos veel intensieve behandelingen ondergaan, allemaal om de ziekte te verslaan die ons vandaag samenbrengt. Wat velen zich niet realiseren, is dat kanker niet stopt als de bloedtest negatief is of als je aanbelt. Nee, het volgt je op elke manier die je maar kunt bedenken.

Kanker in mijn kindertijd heeft me in het nadeel gebracht in het leven. Terwijl andere peuters groeiden, leerden en leefden in onwetendheid over het slechte in het leven, was ik in gevecht met een van de ergste monsters ter wereld. Terwijl achtjarigen hun favoriete films keken en in de tuin speelden, vroeg ik me af waar ik en mijn familie zouden zijn als ik geen diagnose zou krijgen. In de gezondheidsles schieten alle hoofden naar me als het woord kanker ter sprake komt. In het leven ben ik een buitenbeentje en een statistiek.

Voor mij is Camp Ukandu een ontsnapping aan de jacht die kanker is. Het is een plek vol mensen die de reis begrijpen, of het nu een broer of zus, een overlever of zelfs een dokter is die de strijd al talloze keren heeft gezien. Het is een gemeenschap van buitenstaanders, net als ik, die zich op dezelfde manier verhouden en rouwen als ik.

Ik liep het kamp binnen met één ding in gedachten: naar huis gaan. Ik was op een nieuwe plek, met onbekende mensen zonder contact met de wereld die ik kende. Opnieuw voelde ik me een buitenstaander. In slechts 2 uur was de stress die ik met me meedroeg verdwenen en vervangen door een gevoel van veiligheid. Gedurende de week was ik geen enkele keer de buitenstaander of het zieke kind, ik was gewoon een vriend en lid van de familie.

Door naar het kamp te gaan kon ik het kind zijn dat door kanker van me werd weggerukt. Het gaf me de kans om spelletjes te spelen en te rotzooien met mensen waarvan ik wist dat ze echt begrepen waarom zulke momenten zo speciaal waren. En het allerbelangrijkste: Camp Ukandu gaf me hoop dat ik gewaardeerd en geliefd zou kunnen worden om wie ik was, wie ik ben en wie ik zal worden, ongeacht de gevechten die ik onderweg tegenkom met de jacht op kanker.

Dus, aan Ukandu, ik dank je voor alles wat je me hebt gegeven. Je hebt bewezen dat ik, en duizenden andere kinderen door de tijd heen, meer zijn dan een ongelukkig verhaal, een statistiek, een uitschieter. Niets zal ooit opwegen tegen de liefde, steun en gemeenschap die je hebt geboden aan degenen die zijn getroffen door wat alleen kan worden beschreven als puur kwaad.